Rozdział VII

Nie jest mi łatwo patrzeć na twarze Leanne, Alexa i Izzy.
Nie jest mi łatwo słuchać tej ciszy, jaka zalega między nami.
Nie jest mi łatwo iść bez skrępowania kiedy oni mają związane ręce.
Ogólnie rzecz biorąc, ta sytuacja jest niekomfortowa. Ciężko jednak o komfort w takich czasach, prawda?
Pewnej nocy Izzy po raz kolejny nie spała, podobnie jak ja. Wpatrywałyśmy się w ogień razem, ona ze smutkiem, ja z fanatycznym uwielbieniem. Moja lewa ręka lekko drżała.
- Skąd ci się to wzięło? - zapytała Izzy. Wzruszyłam ramionami.
- Nie pamiętam.
- Nie pamiętasz wielu rzeczy, prawda? - szepnęła.
- Ta.
- Też tak chcę.
Uniosłam brwi. Nie, niech mówi co chce, ale nie chciałaby zapomnieć. Pozbyłaby się wszystkich wspomnień, swojej poprzedniej tożsamości, historii, wszystkiego, co ważne.
- Nie wiesz o czym mówisz.
- Tu się mylisz, Skarbeńku. Chciałabym zapomnieć. To uczyniłoby mnie wolną.
Zapadła chwila ciszy. Izzy rzuciła mi krótkie spojrzenie.
- Nie zastanowiło cię... - zaczęła powoli. - Nie zastanowiło cię dlaczego nie znasz swojego imienia, przeszłości, czegokolwiek?
- Nie - przyznałam. Zbyt wiele się działo w moim obecnym życiu.
- Skarbeńku... ja myślę, że ktoś ci wymazał pamięć. Musiał zrobić to jakoś opornie bo niektóre rzeczy ci się przypominają.
- Znasz się na tym? - wyszeptałam.
- Mój ojciec był lekarzem. Pasjonował się hipnozą i pamięcią. Ja podglądałam to, co ma w książkach.
Izzy bynajmniej nie wyglądała na kogoś, kto zaczytywał się w książkach o takiej tematyce. Spodziewałam się, że jej ojciec jest surowym wojskowym, który kazał malutkiej Izzy robić pompki kiedy tylko wstanie. Mimowolnie wyobraziłam to sobie i uśmiechnęłam się do siebie. Niebieska cicho się zaśmiała.
- Pewnie wyobrażałaś sobie go jako napakowanego, zdyscyplinowanego generała. Akurat to matka była twardą, niezależną kobietą. Niestety, jej córeczka jest bezwzględna i sieje terror, ale ma serduszko o twardości rozgotowanego makaronu.
- Izzy Skała nie jest tak nieczuła?
- Nie jestem, Skarbeńku. - Uśmiechnięta twarz Izzy wyglądała dość intrygująco w blasku ognia. Cienie podkreśliły ten dziwny, tajemniczy uśmieszek. Mrok pod oczami kontrastował z odbiciem ognia w nich. Każdy siniak nabrał ciemniejszej, groźniejszej barwy.
Zapadła chwila ciszy. Czułam się niezręcznie, jakby zapadła przeze mnie. Może powiedziałam coś nie tak. Może uraziłam Niebieską. Może...
- Kładź się spać, Skarbeńku.
Zapadłam w sen pełen niespokojnych, dziwnych zdarzeń, których nie mogłam wytłumaczyć.
                            ***
Patrzyłam na Alexa, śpiącego niewinnie z uśmiechem na twarzy. Jego broda leżała na jego piersi, ręce miał splecione i położone na kolanach. Taki słodki. Taki niewinny. W życiu by nikogo nie zamordował, tak, jak zrobiła to Izzy. Ugh.
Tak naprawdę nic nie miałam przeciw zamordowaniu łowcy nagród. Gorszy był sposób, w jaki Izzy to zrobiła. Wywaliła go w powietrze na kilkadziesiąt metrów i trzasnęła nim o ziemię, jakby nikt nie był w stanie zauważyć że ludzkie ciało magicznie się wzbija w powietrze. To było takie nierozsądne! Mogła wydać nas obie! Ciary mnie biorą jak pomyślę sobie, że tam mogli się czaić inni powaleńcy, czyhający na nasze życie.
A teraz... Izzy rozmawia z Emmą, jakby znały się od zawsze.
A może tak było? W obozach łatwo się komunikować, wbrew pozorom. Być może były w tym samym.
Ale to nie jest logiczne. Izzy jest Niebieska, za to Emma jest Zielona. Były od siebie oddzielone, miały inne zadania, przebywały zupełnie gdzie indziej o różnych porach.
Chyba, że Emma kłamie i nie jest Zielona. Może jest Niebieska. Przypuszczając, że nie należy do koloru, jaki nam podała, można dojść do wniosku, że kłamała również w innych sprawach. Czemu jednak miałaby nam mówić nieprawdę? Czyżby była...
Pomarańczowa.
Pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy. Pomarańczowa. Chciała zdobyć pożywienie i ochronę. Skłamała, że jest Zielona, bo nierozsądnym byłoby ujawnienie prawdy.
Bo wtedy byśmy jej nie przyjęli.
- O czym tak myślisz? - zapytał Alex. Nie spał już. Jego zaspane oczy były pozbawione tej wesołej iskierki. Ziewnął i spojrzał na mnie, oczekując na odpowiedź.
- Emma nie jest Zielona. Okłamała nas - syknęłam. - To Pomarańczowa.
- Powiedziałaś, że kolor nie ma znaczenia - burknął.
- Chcesz, żeby tobą manipulowała? Może lepiej niech pozbawi cię wolnej woli i uczyni z ciebie marionetkę?
- Umiałaby? - Alex wyraźnie wątpił w to, co mówię. Najwyraźniej nie ogarniał powagi całej sytuacji. Ona nas może zniszczyć, pozostawić bez pamięci, uczynić z nas bezmózgie dzieciaki, ledwie pamiętające opanowaną sztukę mowy.
- Oni nie mają skrupułów - rzuciłam krótko. Nie zrobiło to na nim wrażenia.
- Ta. Fajnie.
Zaległa cisza. Paliła mnie tą wymownością: Alex bardziej ufał Emmie niż mi.
A może wcale nie ufał. Biorąc pod uwagę moje domysły na temat koloru Emmy i zachowanie Alexa oraz to, że Izzy dogaduje się z nią tak łatwo...
Prawdopodobnie Alex został przez nią zmanipulowany, podobnie jak Izzy. Być może Izzy dogadała się z nią i razem zamierzają nas unicestwić. Niebieska i Pomarańczowa, cudowne połączenie.
- Alex, my musimy uciec.
- Nie bez Emmy.
- Mamy uciekać od niej, nie z nią!
Spojrzał na mnie jakbym zaczęła krzyczeć coś w rodzaju "Niech piekło pochłonie Amerykę". Jakiż on naiwny. Pokręciłam głową. Nie miałam zamiaru dłużej udowadniać mu, dlaczego Emma jest dla nas zagrożeniem. Kiedy nadejdzie odpowiedni moment wykorzystam go i uciekniemy.
                            ***
- Ari, no, pospiesz się! - krzyczeli rodzice, lekko popychając córkę do drzwi. Inna dziewczynka stała w deszczu, obserwując grymaszącą Ari, której do szkoły się nie spieszyło. Pod różową parasolką, której dziewczynka kompletnie nie znosiła, było wystarczająco dużo miejsca dla obu.
Ari w żółtym płaszczu przeciwdeszczowym i kaloszach o tym samym kolorze wyszła w końcu z domu. Patrzyła jak jej twarz odbita w kałużach była bombardowana kroplami deszczu. Skrzywiła się. To kompletnie bez sensu, iść do szkoły w taką pogodę. W szkole było i tak ponuro przez to, że kolejne dzieci znikały. Albo umierały, jak woleli to nazywać dorośli.
Tłumaczono im czego umarli nie robią. Nie pogłaszczą już kotów, nie pobawią się z psem, nie przytulą mamy. Ari pamiętała łzy w oczach jej koleżanek i kolegów. Damien płakał przez pół dnia, dopóki jego mama go nie zabrała. Wszyscy bali się śmierci dlatego, że tak naprawdę nikt nie mówił im czym jest sama śmierć.
Ari wiedziała.
Śmierć miała twarz tej miłej pani, która przyszła do nich do szkoły i tłumaczyła te wszystkie rzeczy.
Jej usta się uśmiechały, ale w jej oczach była tajemnica. Bardzo zła tajemnica.
Po raz kolejny, Ari wiedziała. Przeczytała to w jej głowie. To, co tam przeczytała, było czystą definicją śmierci. Te wszystkie dzieci w tych dziwnych, ciemnych budynkach. A najgorsze były te, które były jak ona. Te, które wiedziały, te, które czytały w głowach.
- Hej Ari. - Głos koleżanki był smutny. Jak wszystko wokół.
- Hej.
Szły do szkoły w milczeniu. Wkrótce Ari zapytała:
- Zachowasz mój sekret?
Chwila zastanowienia.
- Oczywiście.
- Ja... ja czytam w głowach. Ja tak umiem. I boję się, że oni się dowiedzą i trafię tam, gdzie reszta. Do tych... miejsc, bez rodziców i bez nikogo.
- Ja... podpaliłam nieco łóżeczko mojego braciszka. Ale bez zapałek, tak po prostu. Ja nie chciałam - dodała prędko, spuszczając głowę. - Ale to było silniejsze ode mnie.
Ari kiwnęła głową. Czyli obie miały sekret. Jak prawdziwe przyjaciółki! To sprawiło, że na ponurą dotąd twarz Ariany wstąpił słaby uśmiech.
Prawdziwe przyjaciółki, takie na zawsze!
Prawdziwe... przyjaciółki...
Miały być nierozłączne. Co teraz, skoro ktoś ją porwał?
Ariana przyrzekła sobie jedno. Odnajdzie ją, Emmę, jak to sama ją nazwała.
Znów staną się przyjaciółkami na zawsze.